Φαίνεταί μοι κῆνος
s. VII a. C.
Φαίνεταί μοι κῆνος ἴσος θέοισινἔμμεν᾽ ὤνηρ, ὄττις ἐνάντιός τοιἰσδάνει καὶ πλάσιον ἆδυ φωνεί-σας ὐπακούεικαὶ γελαίσας ἰμέροεν. τό μ᾽ ἦ μάνκαρδίαν ἐν στήθεσιν ἐπτόαισεν.ὢς γὰρ ἔς σ᾽ ἴδω βρόχε᾽, ὤς με φώνη-σ᾽ οὖδεν ἔτ᾽ εἴκει,ἀλλὰ κὰμ μὲν γλῶσσα ἔαγε, λέπτονδ᾽ αὔτικα χρῶι πῦρ ὐπαδεδρόμακεν,ὀππάτεσσι δ᾽ οὖδεν ὄρημμ᾽, ἐπιρρόμ-βεισι δ᾽ ἄκουαι,ἀ δέ μ᾽ ἴδρως κακχέεται, τρόμος δέπαῖσαν ἄγρει, χλωροτέρα δὲ ποίαςἔμμι, τεθνάκην δ᾽ ὀλίγω ᾽πιδεύηςφαίνομ᾽ ἔμ᾽ αὔται·ἀλλὰ πᾶν τόλματον, ἐπεὶ καὶ πένητα